Ümit Yılan

Rakı’nın gözünü seveyim… 3 Gündür dünya çok acayip yörüngelere sapmış vaziyette. Anlatmaya kalksam klavyenin tuşları iflas eder. Şu kadarını anlatayım üç günün içinde beni en çok yaralayan kısmını : Yengemin akrabalarının düğünü vesilesiyle dayım kaptığı gibi beni soluğu Balâ’da aldık. Dayım da çok kalender insandır. Düğün vs sebeplerden dolayı köyün temiz havasında mübarek cuma’dan pazar gecesine kadar alkolün dibine battık. Öyle bir batma ki kapıya 8 de rakıı rakkı diye dayanan insanlar tanıdım. Şaban abi kastettiğim. Mükemmel bir insan ama hayat insanı ne zaman neyle karşılaştıracağını kestiremiyor. Bu arada Şaban abi iki kardeşini kaybetmiş, deli gibi aşık olduğu bir yari varken de yengesiyle evli buluvermiş kendini.
Köy ahalisi işte. Cahilliğin daniskası ne dersen de. Öyle bir felaket ki ne yazsam eksik kalır. Sabahın 8 ‘inde rakı içmeye niyetlenmiş bir insan işte. Üstelik geceden zil zurna içmişken sabah uyanmadan rakıyı aramış.

Tabi ben ayılamadığım için sabah vaktinden eşlik edemedim ama sofralarında boy gösterdim yine de. Sağolsunlar sevip benimsediler beni. Herkesin bir derdi var işte. Şaban abi öyle bir girdi ki mevzuya kendi dertlerimi unuttum. Aksam olunca yine sağolsun bu aralar sıkı dostum rakı hatırlattı bana dertlerimi.

O dertlerime sesleniyorum gör de neler var hayatta. Gül eğlen hayatını yaşa, yarın başına ne çoraplar örüleceği belli olmuyor. Artık eğlenceni, mutluluğunu nerde buluyosan oraya git. Ama benden öte dur. Bir de kendini kullandırma artık insanlara yakısmıyor senin gibi melek yüzlü bir şeytana.